ته مانده هاي يك مرد

تضاد

tahmandeha — Wed, 12 Aug 2009 20:20:18 GMT

یادش بخیر

نبودن هایت

با چه شوری

شیرین می شدند

وقتی که حتی صندلی

تا رویای آمدنت چهار نعل می دوید

حال حلول حوائیت را

چروک پیرهنت به سُخره می گیرد

آنجا که با نام بلوغ اندیشه

بغل بغل اندوهت را لگد می کنی

بالغ اما

لب های توست

که پیر می شوند

و تو تنها

خشنودی به برق لبی که ارزشش

از جعبه مداد رنگی کودکی هایت کمتر است

کاش آن روز که می رفتی

باران می گرفت

شاید چتری که با خود می بردی

به یادت می آورد

که روزگاری حتی

خیس نشدن هم

برایت مهم بود...

پ.ن: قد تمام دالان ها راه رفته ام. نمی دانم چقدر مانده تا برسم. نمی دانم اصلاً به کجا باید برسم! نمی دانم اصلاً این راه انتهایی دارد که برسم!؟

رفتی و حرف پشت سر تو زیاد شد

قول تو و نبود تو نوعی تضاد شد

آنقدر ماند منتظرت دل که عاقبت

در ساده لوح بودنِ عاشق نماد شد

هکیدیم!

tahmandeha — Fri, 09 Jan 2009 18:04:03 GMT

در احوالات خوش این روزها

هک شدن هم حالی می دهد!

به گمانم قوز بالا قوز که می گویند همین است!

منظومه

tahmandeha — Mon, 27 Oct 2008 10:03:18 GMT

برای من

روز از زمانی شروع می شود که خورشید طلوع می کند

و من از زمانیکه

خورشید را پشت شیشه های عینک دودی

خلع سلاح می کنم.

در منظومه کوچه ی ما

هرکس خورشیدی می خواهد

تا سیاره اش شود

خورشید مرا که چشم های تو فرض کنیم

باز من از مدار خویش خارج می شوم

و جای اینکه

دورت بگردم

مثل همیشه

در پی ات می گردم

منظومه کوچک ما

در کدامین کهکشان

گم شده است

که رصد نمی شویم هیچگاه

و درصد میگیریم مدام

سهممان را از این دنیا...

فرهنگ می خواهد کنار جاده بودن

هردم برای بدرقه آماده بودن

با شوقِ رفتن زندگی کردن ولیکن

زندانی زنجیره و قلاده بودن

خواستم خرابت کنم

tahmandeha — Fri, 10 Oct 2008 19:58:01 GMT

ناخن های بلندت فکرم را خراش می دهد

خرافاتی نیستم که این را می گویم

اما خیسی خیابان های خلوتت

بدخیم است

دوست دارم از تیر برق نگاهت

خودم را حلق آویز کنم

و زیر نور چراغ تاب بخورم

تا تکان سایه هایم

کودکانه هایت را به وجد آورد

اهل خیانت نیستم که این را می گویم

اما دوست دارم زمانی طولانی

در آغوش زیبایی های زنی زشت

پنهان شوم

جوری که پاندول ساعت ها

ساعت ها سر بکوبند

و من

ذره ای

از خوابم را

بیدار نکنم...

زردها...

tahmandeha — Wed, 08 Oct 2008 18:03:18 GMT

شب هایی که خواب تورا می بینم

صبح اش زودتر بیدارم کن

تا پنبه های طبی را

در گوشم فرو کنم

و به ماشین های بدون بوق

به لب زدن های بیهوده

به سکوت این شهر

بخندم

راهم را کج کنم به خیابانی که بوی تو را می دهد

و از میان هزاران تصویر

خنده هایت را بشناسم

تو سلام کنی و سلام ات

شنیدنی شود برایم

من به پنبه ی گوش های تو بخندم

تو به پنبه ی گوش های من

بعد دستهایم را بگیری و باقی را

چشمهایت بگوید...

شب هایی که خواب تو را می بینم

صبح اش

زودتر

بیدارم کن..!

پ.ن: همیشه کشتار برگ های سبز را به دست پائیز دوست دارم.باید بی رحم باشی تا در خیابان های طویل قدم زدن روی زردها را دوست داشته باشی!

خواب دیدم که باز می آیی،می نشینی کنار شومینه

خنده ها از لبت نمی افتند،بسته پیشانی ات ولی پینه

ناگهان روبروی آیینه می گریزی و محو می گردی

می دوم تا ببوسمت اما،نیست چیزی درون آیینه...

برای باران که امروز دلش می گیرد

tahmandeha — Fri, 12 Sep 2008 21:50:18 GMT

بادبادکی که برایم ساختی

هیچوقت به اوج نمی رسد

شاید که اوجِ تو

فرودِ من بود

که این گونه

شرمنده هم کلاسی هایم شده ام

این بادها اگر فرصتی می داد

بادبادکی می ساختم

برای تمام ارتفاع های ممنوعه،

چه خوب می شد اگر

آسمان

رویاهایم را

پس نمی زد...

پ.ن: گاهی وقت ها لازم است عادت ها را نادیده بگیری.حتی اگر این عادت چهارشنبه های تو باشد. حتی اگر اصالتِ خاطره هایت کمی خاک بگیرد..!

روزهای عجیب و تب داریست

زنده ای چون که مرگ پیدا نیست

بی شک این لحظه های تکراری

زندگی نیست، بیماریست

بی نشانه

tahmandeha — Wed, 03 Sep 2008 20:28:18 GMT

داشته هایت را پشت سرت می کِشی و به راه می افتی

جای نداشته هایم درد می گیرد

با اینکه من همین جا

زیر همین خورشید نشسته ام

اما یادت نرود

لبخند هایت را یک به یک بر زمین بیاندازی

اینجا آنقدر جاده ها شبیه هم اند

که شاید بی نشانه

مسیر خانه را فراموش کنی...

پ.ن: ماه مبارک که می شود بالای سر هر آدمی یک حاله ی نور طلایی ظاهر می شود حتی اگر قیافه اش داد بزند روزی رئیس جمهورِ جهنم خواهد شد!

در این سکوتِ خانه ات مدام قوز می شوی

دچار سوزش و تبِ شبانه روز می شوی

و شعله می کشی تو از حسادتت به حالِ من

چه خوب! داری عاقبت دوگانه سوز می شوی!

تکرار.. .. .. ..

tahmandeha — Wed, 27 Aug 2008 20:23:15 GMT

صبح ها طلوع

تو می آیی و

من می روم

عصرها غروب

من می آیم و

تو می روی

چقدر دوست دارم این خیابان دو طرفه را

وقتی که تکرار دیدنت به من می آموزد

دل

شامل قانون جاذبه نیست...!

پ.ن: دودهای سیگار جواب نفس هاییست که از آسمان کشیدی تا مِنَتش روی سرت سنگینی نکند. (یک توجیح قابل قبول برای پُک زدن به سیگار!!)

بهار رفت و دل من نزد شکوفه عزیزم

پرنده ای نگذشته از آسمان عریضم

شدم مترسک تنها در این حریم کثافت!...

ببخش لحن بدم را که خسته حال و مریضم..

دلت که هیچ

tahmandeha — Wed, 20 Aug 2008 19:48:37 GMT

بچه که بودم

بند کفشهایم را نمی بستم

تا زمین بخورم

و تو باز بازویم را بگیری

و خون پیشانی ام را

پاک کنی

خون،

بند،

نیامدی...

پ.ن: به اندازه مجموع تمام خطوط لب های بسته جا برای سکوت است. به اندازه مجموع حداکثر ارتفاع دهان ها جا برای فریاد.به این می گویند گیر کردن یک خروجی در یک دو راهی منطقی!!

حتی اگر که چتر به روی سرت شوم

هنگامه هراسِ پریدن پَرَت شوم

هر روز هم برات بمیرم دلت که هیچ

قسمت که نیست جمله ای از دفترت شوم...

سیاه و سفید

tahmandeha — Wed, 13 Aug 2008 20:25:18 GMT

طرح مبتدیانه روزهایم را

با کدامین رنگ

تصویر می کنی

وقتی که از هر گوشه اش

هر لحظه چرکی بیرون می زند

به رنگی

و تو که مداد رنگی هایت

۱۲ رنگ بیشتر ندارند..

پ.ن: در نمایش زندگی هر کدام از ما سکانس هاییست که باید سیاه و سفید ضبط شود. در کل همه چیز به سلیقه کارگردان مربوط است نه بازیگر!!

...

.. تمام توشه راهت دو بسته مگنا

که دود کردی و رفتی به کوچه رعنا

و کوچ کرده از آن کوچه، کوچه کوچه تو را

کسی که داد نمی زد گلوی پوچِ تو را..

...

(به یاد مثنوی های روزهای های و هوی)